Twee honden… het leek zo'n goed idee.
Dubbel zoveel liefde, plezier en gezelligheid.
Maar nu?
Ze luisteren naar elkaar. Niet naar jou.
De één rent, de ander staat stil.
Je voelt je een scheidsrechter.
De één duwt de ander opzij bij het koekje. En jij? Jij bent de koekjesdispenser die het nooit goed doet.
Wandelen is meestal een grote frustratie.
Twee lijnen in de knoop. Twee honden die twee kanten op willen. Nul ontspanning.
Thuis is het niet veel beter: geduw bij de voerbak, jaloezie om aandacht, onrust als er bezoek komt.
Misschien doe je alles inmiddels maar apart.
Eén hond wandelen, dan de ander. Dat is al een halve dag.
Trainen, puzzelen, spelen — het voelt als jongleren met te weinig handen en te weinig uren.















